Het doldriest onbesuisde
het water strakte
onder striemende woorden
bevroor tot ijs
voor hen die ze hoorden
scherp spiegelden
sterren de waarheid
in het zwart oppervlak dat
feilloos gerechtigheid zag
waar vergeving
al in rietkragen ruiste
verwarmde zon
het doldriest onbesuisde
brak langzaam het ijs
smolt wrevel en ergernis
in rimpelloos verdwijnen zo
dat hij weer in water kon schijnen
Door wil melker op 03-12-2015 om 05:39 0 1827
Reacties 💬
Er zijn nog geen reacties
Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.
Klik hier om meteen in te loggen.
Voer hieronder je gegevens in om in te loggen:
Nog geen account? Maak er dan snel eentje aan!
Gebruikersnaam of wachtwoord vergeten?