Freestyle Gedichten
Gedichten langer dan 160 tekens.
Een sieraad
ik verzamel het licht
dat de stenen
meenemen uit hun leven
dat oplicht onder
een bepaalde hoek
net als een oud boek
en open valt
waar het de laatste keer
door iemand is gelezen
in schuren snijden
en polijsten probeer ik
de mooiste composities te krijgen
ik heb een sieraad
gekozen met veel plezier
het ligt nu voor u op papier
De dode hoek
wij glijden af
flauw tegenspartelend
naar de slangenkuil
waarin het vuil
van ons bestaan door
tijd en rot ooit zal vergaan
de dode hoek
van het paradijs
waar grijs de kleuren
heeft verdrongen
harmonie en vorm tot
karikaturen zijn verwrongen
nog is er een weg terug
met de rug tegen
de muur omdat ons
laatste uur geslagen is
wij de erfenis verspelen
uit een hemels verleden
weg met het
gekronkel en gekonkel
over geld en samenleven
volg de natuur
zij alleen kan ons
het goede voorbeeld geven
De hogere sferen
ik heb je lach
geboren zien worden in
een adembenemend moment
de kleine krul
waarop ik surfde groeide uit
tot hoog bruisend schuim
dat mij overdonderend
meesleurde toen jouw intens
plezier aanstekelijk oversloeg
ik ben geland maar
met voeten op los zand
om het nog eens te proberen
omdat jij zo lief
bleef stralen wilde ik
ook de hogere sferen halen
Met brandend lontje
ik heb met
hem gesproken
de interviewer
in zijn nette pak
een nonchalante lach
alerte oogopslag
die alles
in de gaten had
vingertjes gespreid
mijn vuurwerk
met brandend lontje
binnen handbereik
hij leek niet gretig
sprak met lange tanden
snackte in het proeven
van mijn angst
feilloos legde hij
mij aan zijn banden
waarin mijn vrijheid
bungelend bleef hangen
hij was het
die mij recenseerde
tot in de grond afbrandde
met mijn vuurwerk in zijn handen
Maybe later
Maybe we'll meet again
when are slightly older
and our minds are less hectic
and I'll be right for you
and you'll be right for me
But right now
I am chaos to your thoughts
and you are poison to my heart
Een stukje vleugel
ik ben geen engel
het ook nooit geweest
toch leek het er soms op als
er een stukje vleugel verscheen
klopte op wat schouders
was redder in hun nood
opende vaak gesloten deuren
luisterde naar wat bestaan hen bood
ik koesterde dat image
voelde de hemel al nabij
deze zogenaamde goede werken
maakten mij en anderen heel blij
was het echt
mijn goede inborst
of deed ik het gewoon
omdat het sociaal goed scoorde
die twijfels zijn
mij altijd bij gebleven
was het pure zelfzucht of had ik
ook oog voor de ander in het leven
Hun houten ogen
als bomen naar me kijken
ik hun houten ogen
niet meer kan ontwijken
word ik panisch bang
voel de takken komen
die eerst nog naar me
reiken maar me later
onverbiddelijk grijpen
in het raken van de bast
hoor ik het kraken
van hun knoesterige lach
waarin de sappen stromen
las de oudste jaarringen
in het diepgewortelde bestaan
door bliksem storm en regen
is hun aanzien deels vergaan
heb de maan bekeken
uit een hoge kruin
mijn leven aan de voet
was slechts een hoopje puin
Mijn speels talent
grote woorden
hebben me pijn gedaan
bevroren knoppen die
nog open moesten gaan
joegen stormen
door het groenend blad
kaalden de takken
die ik al ontwikkeld had
met scheefgroei
vocht ik voor balans
in afzijdig blijven
vond ik zo mijn kans
leerde in pareren
mezelf te verweren
liet kansloos verschijnen
mijn toekomst niet ondermijnen
sta nu aan de rand
van het bos als monument
met alle perspectief van ruimte
nog bloeit af en toe mijn speels talent
Here with me
it is fun being with you
lonely without you
painful knowing that you aren't here
lovely & overwhelming
thinking about those smiles of yours
i'm alive knowing that you are here
thanks for being in my life
Mijn lieve kleine poppedijn
Negen maanden,
zal ik jou in mij dragen.
In de tussentijd,
stel ik mij verschillende vragen.
Ben je een hij,
of een zij?
Lijk je op je vader,
of op mij?
Hoor jij,
wanneer ik tegen jou praat?
Voel jij,
wanneer je vader zijn hand om mij buik heen slaat?
Hormonen gieren door mij lichaam.
Hoe zal het zijn om samen met jou op te mogen staan?
Ik vraag me af hoe het is,
om jouw moeder te mogen zijn.
Ik hou nu al van jou,
mijn lieve kleine poppedijn.
Kon de tijd zich nu maar versnellen.
Het liefste wil ik nu al,
al jouw teentjes en vingertjes tellen.
Negen maanden,
zal ik jou in mij dragen.
Tot die tijd,
geniet ik door jou van alle dagen.
Een boulevardje aan zee
de zon in je ogen
wind door je haar
toevalligerwijs keken
wij gelijk naar elkaar
nog was liefde
niet in zicht maar
je hand streek per
ongeluk langs mijn gezicht
we droomden de avond
op een boulevardje aan zee
flaneerden langs ruiten
de maan namen we mee
alleen wij twee
op het warme zand
speels zongen golven
hun komen aan land
duinen getuigden
ons zijn met elkaar
een verlate vlinder
begroette ons als paar
Gods vinger
ik mis de toren
die ooit uit
gebed is geboren
opgestaan maar nooit
ter kerke is gegaan
gods vinger
is niet meer
sinds de heren hebben
besloten dat hij moet
worden afgebroken
van het gebouw
staat de deur nog aan
kringelt wierook
door gebeden over
toekomst en verleden
bewaken kaarsen
walmend zielenrust
terwijl het vet
al sissend naar
beneden drupt
toch is er hoop
op voortbestaan
de ruimte wordt
dan omgedoopt tot
opslagplaats voor schroot
Mijn gieter
Elke ochtend vul ik mijn gieter. Zo vol totdat het water
glinstert in kleine reflecties van de frisse lente zon.
En dan zegt mijn gieter weer,
dat ik hem niet zo ver moet laten overlopen.
Het ontglipt me. Het water valt op de grond
en ik laat mijn gieter opnieuw vollopen.
Tot dat ik weer de lichte, witte sterretjes in het water zie,
die mij een teken geven dat het genoeg is.
Dan stop ik. Ik giet het water over de bomen,
bloemen en planten heen. Hun kunnen er weer even tegen aan.
Kijk, zie je dat? Zie je dat het groen bloeit?
Tot dat de volgende ochtend weer aanbreekt.
Dan vul ik mijn gieter weer opnieuw.
I just don't know
We thought we were just friends..
until we noticed there was something more,
we connected with each other on a much higher level, like never before.
It's like were in sync and can feel each others souls.
It was like drinking coffee for the first time,
bitter but than craving for some more..
But It turns out that the closer I got, the more you wanted me to go...
Zoekende onzekerheid
ik schrok
maar zag je ogen
herkende nauwelijks je gezicht
de tijd had
in zacht mededogen
de hardste lijnen al gewist
in zoekende onzekerheid
keek je me aan maar wat
wij voelden kreeg nog geen naam
ik streelde je hand
wat ooit sterk en krachtig was
had nu een zachte kant
merkte dat de twijfels
verdwenen in het even
dat de zon had geschenen
de pijn wat bedaarde maar
in het afscheid hoorde ik je woorden
waar zijn de anderen gebleven
Goudgele cirkels
ik schreef mijn lied
met het schuim der golven
op de wereldzee
stormde woorden
in de goudgele cirkels
van onafzienbare graanvelden
goot in staccato
het donderend refrein in
tomeloze zinnen die waterval zijn
ik vertel je dit open
toch dicht ik de muziek op papier
huil mijn intiemste emoties hier
Het blonde geluid
ik zag zon
twinkelen in je haar
hoorde het blonde
geluid van de lente
keek je aan
in je ogen klonk
de omfloerste melodie
van ik wil met je gaan
jij pakte mijn hand
op de muziek
van golven liepen
wij langs het strand
waar meeuwen zeilden
op ijle tonen verwijlden
en wind in wit tegen blauw
ik hou van jou dirigeerde
Pas de deux
wij tellen geen passen
maar zweven
in elkaar alles geven
positie van voeten
en stijl van bewegen
kiezen wij uit samen leven
het vaste patroon
is ons te gewoon
dus schonen we grenzen
geven de pas de deux
alle ruimte en plezier
dansen onze eenheid hier
als god en godin
betreden wij andere dimensies
glijden gelukzalig de hemel in
Geven
geven heeft weer
iets aparts gekregen
wordt vaak afgemeten
aan het soort cadeau
de flonkering van edelsteen
het glinsteren van kristal
goud en zilver zie je overal
hebbedingetjes voor iedereen
ik geef vaak een hand
met in de ogen kijken
probeer ik dan voorzichtig
naar iemands ziel te reiken
soms ook nog een kus
maar die heeft veel gradaties
waarin het geven nemen wordt
door tal van lustige variaties
Lente zonder verval
wij hebben
de bloemen geplukt
die hun kelken verwelkten
anderen in knop
vertraagden door
zaad en vruchten te maken
we gingen voor zomer
in schoonheid voor al
eeuwige lente zonder verval
maar kleuren vervaagden
toen de knoppen verdwenen
en het bladgroen bevroor
onze weide bleef zwart na
ontdooien want zonder zaad
kan geen bloem zich ontplooien