Freestyle Gedichten
Gedichten langer dan 160 tekens.
De kou van stenen
hij schuifelt
gaat langs licht
met donkere plekken
tot hij niet verder kan
voelt tegenstand in
zoeken naar een opening
wil door
naar de andere kant
raakt met onzekere hand
ziet ruimte draaien
stapt zonder houvast
in lopen op de tast
de lichte plaatsen
zijn verdwenen hij rilt
voelt de kou van stenen
Nog heb jij het mes
penselen zijn geknakt
de verf is verhard
in het linnen zit de rot
maar je geeft niet op
nog heb jij het mes
waarmee je ongerechtigheden
weg gaat schuiven
lijnen naar jouw zin kan buigen
met een licht palet
heb je het donkeren stilgezet
om de werkelijkheid
weer leefbaar te maken
de strop is van je nek
je kunt nu ademhalen
geld en goed is al vergeven maar
jij bepaalt de vrijheid in je leven
Onderhuidse warmte
ik tast naar je
raak heel bescheiden
aan jouw zijn
zie licht dat
in het schijnen je
schaduw laat verdwijnen
en onderhuidse
warmte doet gloeien
van verbondenheid
tot strelen
langzaam verandert
naar passionele intimiteit
via roze naar
het donker rood van
alle remmingen ontbloot
de kleuren zijn verschoten
na een heftig samenzijn
aan liefde heeft het niet ontbroken
De flowerpowermeiden
kuiven zijn weer gladgestreken
kistjes achteloos weggesmeten
orde klinkt als een refrein
maar af en toe jankt een gitaar
krijgt het drumstel weer de stuipen
in een spasme van voorheen
dansen beat en rock hun ruige tijden
in een nostalgische revival van
provo en de flowerpowermeiden
de sax klaagt weemoed
en huilt langzaam uit als
vergane glorie de tent weer sluit
Die kleuren weeft
ik zie vlammen
voel hun warmte
maar mis het vuur
hoor vogels
wiegend zwermen in
het volgen der natuur
het zijn observaties
koele redenaties
uit een humeurig uur
ik mis jouw glans
de stralen in het
dagelijks gebeuren
je lach die altijd
kleuren weeft tussen
woorden die nog zeuren
jij bent de ziel
het hart van mijn bestaan
samen is al naar de hemel gaan
Ik wandel in het licht met jezus
ik wandel in het licht met jezus
met hem ontvang ik nieuw leven
bij hem is het goed
ik kan niet buiten hem
hij heeft de liefste stem
ik zal mijn jezus spoedig ontmoeten
het zal niet lang meer duren
ik verlang naar hem!
De hemel is mooi
de hemel is mooi
heel groot,
vele engelen zijn om u heen
ik verlang bij u te zijn.
het leven op aarde is zo
moeilijk voor mij
ik geloof in u
u bent groot en machtig
haalt u mij op
ik haat het leven op aarde
voor mij is het te moeilijk
u bent voor mij de machtigste!
Lieve god
lieve god,
kom in mijn leven
en verlaat me niet
u bent het mooiste
wat ik ken
laat me a.u.b. overwinnen
en bindt u spoedig
de satan
opdat de duisternis
voorbij zal zijn
laat me ook overwinnen
in de kracht van u
u bent machtiger
dan alle mensen
uw trouw is groot,
en mijn kracht is klein
komt u a.u.b. in alle mensen
uw liefde gaat niet over
stort u a.u.b. uw heilige geest
in ons uit
en laat me niet haten
maar liefhebben.
here god uw genade is groot
ik hou van u
de heer is het beste
u bent zo groot
liefste god
Exposeert zich
in lange dagen zomeren
danst zon het ballet zonder
schaduw op een zinderende einder
kleuren herfsten
in warme barokke volheid
op het grote meestersdoek
ijle tonen winteren
als kristallen rinkelen in
de felle kou van het hoge blauw
alleen lente is uniek
zij creëert het eerste pril en groen
exposeert zich in ons hele doen
zo zet de schepping
kunst in jaargetijden om
ook wij draaien om onszelf en de zon
Het plezier in je leven
je gezicht
wordt steeds spitser
de toon bitser
en de lijnen dieper
rond je mond
waar is het zachte
gebleven dat jou altijd
warm heeft omgeven
de lach die in antwoord
liefde verwacht
de tijd is omgevlogen
het werk is gedaan
toch zijn er nog tal
van bijzondere zaken
om vol voor te gaan
maar het plezier
in je leven kan
een ander je niet geven
pak jezelf eens goed aan
dat wordt je nieuwe baan
Het pad
nog weet ik de weg
zie aan bomen waar
de zon is opgekomen
heb drijfzand ontweken
heel verleidelijk maar
de gevaren niet vergeten
net als kleine lichtjes
die soms de richting wijzen
gelukkig kon ik ze ontwijken
ik voel mij niet alleen
het hele bos staat om me heen
alleen het pad dat er nog was is weg
Stukjes eeuwigheid
ik heb keien gezien
op de paden die
mijn leven kruisten
imposante brokken rots
van basalt of graniet
in hun schaduw was je er niet
zocht onopvallende stenen
met een handzaam gewicht
bij toeval rakend belicht
kleur en vorm bepaalden
of ik ze zou rapen om mijn
bestaan completer te maken
zij spraken de talen van plaats en tijd
door hen mocht ik delen
in schepping en stukjes eeuwigheid
Een ritme zonder schikken
wij tuurden samen
naar de einder
ik zag nog zon en jij zei
dat het donkeren al begon
het zachte licht
bescheen warm je gezicht
jij rilde even alsof
de kou je al deed beven
wij zijn gaan lopen
ieder in zijn eigen pas
op een ritme waarin handen
zich niet samen wilden schikken
nog overbrugt mijn lach
het niet meer kunnen raken
onafhankelijkheid heeft met respect
en niet met loslaten te maken
De donkere blik
ik dans op je lach
zweef op je adem
hoor woorden die
me eindeloos bekoren
nog ben ik
buiten bereik van de
donkere blik in je ogen
weet dat jij daarmee tovert
ben gek op jou maar
hang niet aan touwtjes
als een verliefde marionet
in jouw kijkers droom ik me weg
Mijn gezicht is een masker
ik ben niet vaak verlegen,
ik ben niet vaak stil.
maar als het even tegenzit,
is praten het laatste wat ik wil.
mijn gezicht is een masker, waar ik achter schuil.
waarmee ik mijn droevige gezicht
weer voor een vrolijke ruil.
soms moet ik mijn gevoelens wel uiten,
lukt het me niet om ze af te sluiten.
maar ik ben liever op mezelf.
al vind ik dat niet fijn,
maar als het even tegen zit
wil ik liever alleen zijn.
In een nevelige horizon
ik heb kou en regen
aan de zee meegegeven
in een nevelige horizon
kwamen zij elkaar tegen
waar het grijs
langzaam klaarde
golven weer hun
eigen kleur vergaarden
en lichte plekken
op het harde zand
het strand een bijna
zomers aanzien gaven
alles bloeide open
als in een metamorfose
toen zon de wolken brak
en ons het paradijs terug gaf
Herinneringen zullen bloeien
ondanks snel verwelken
wilden jouw kelken
nog een keer de wereld zien
maar de herfst
was daar en het oogsten
al grotendeels klaar
ongemerkt was hij
naderbij geslopen
sloot onverwacht de zomer af
woordloos is er
afscheid genomen en ging jij
naar de wereld van jouw dromen
maar herinneringen
zullen blijven bloeien in kelken
die nooit zullen verwelken
Dank je fairouz
In vleugjes tocht
het raam is donker
maar de deur staat aan
in vleugjes tocht laat
het huis zijn adem gaan
vertelt in geur
de kleur van bewoners
in een subtiel onderscheid
geeft zij hun geheimen prijs
het ongewassen raam
oogt weinig openheid en orde
de deurmat is versleten
door generaties voetenvegen
toch bel ik aan
laat het verleden staan
het zo bekende rammelend geluid
brengt mij na twintig jaar weer thuis
Als jij droomt
ik heb de
zonnestraaltjes gespaard
die altijd je lach vergezellen
gesponnen tot een bloem
die zo lang zij leeft
licht en warmte geeft
hoef haar
niet te besproeien
als ik spin zal zij groeien
bij nacht gaat zij sluiten
maar soms wordt het licht als jij
droomt met een lach op je gezicht
Oprijzend uit de hofvijver
wanneer gaat het
weer sneeuwen
op het lange voorhout
zal het schreeuwen
van meeuwen verdwijnen
in de wit neerdalende rust
waar mensen gestaag
schuifelend voorwaarts bewegen
omdat de trams het hebben begeven
langs kade en muur
oprijzend uit de hofvijver waar
het bestuur zijn laatste uur torent
komt die winter er nog
na verhitte debatten over de uitstoot
of blijft het zomeren tot onze dood