Freestyle Gedichten
Gedichten langer dan 160 tekens.
Die raadsels lacht
ja jouw gouden
handen hebben
mijn ziel getild
naar de zon
hebben haar de
essentiële warmte
gegeven om te leven
jij met het vermogen
om mensen samen
de grootsheid van
verbondenheid
te laten voelen
in warme massaliteit
gedragen door geestdrift
ja waar de lyriek van
hart en geest tot
creatieve expansie komt
waarvan de som eindeloos
meer is dan die der delen
en vroege epiek
nog sociaal acceptabel is
ja jij die in de
tijd al door vele
kunstenaars
vereeuwigd bent in beeld
schilderij en in talloze
fresco's beschreven
en gelauwerd bent
ja jij
die raadsels lacht
Mijn schaduw
ik zag
mijn schaduw
in het glas
lachte wat
om een rare
frats maar zag
daarvan niets
terug met
het licht fel
op mijn rug
herkende
niet eens mijn
eigen contouren
toen stevig
aan de maat
tot ik leerde
om bij die grens
de aandacht
op anderen te
concentreren
toen werden
stukjes
persoonlijkheid
uitgelicht in
stevig contrast
met een
werkelijkheid
die zelf mij in
die tijd volledig
ontgaan was
Magisch mystieke figuren
wij hebben samen
de sprookjes
doorgenomen
ze teruggezet
naar dromen
om er meer
creativiteit in
te laten komen
in het lezen
en weer beleven
wordt de wereld
ruimer in zijn
mogelijkheden
toch verdichtten
relaties tot
een knus geheel
waarin warmte
en vertrouwen
een fundament was
waar je ongezien
op kon bouwen
zonder ingrijpende
zaken koos leven
de bekende paden
wij hebben veel
geëxperimenteerd
met andere spelers
zoals dieren en
magisch mystieke
figuren maar echt blijven
alleen emoties zoals wij
ze vroeger hebben geleerd
Plastic doorschijnend
ik heb op
een stil moment
even met je
vingers gesproken
zij lagen lichtelijk
gebogen op het
tafelblad omdat
dit voor nu de
vrije houding van
handen in de
zorg is gebleken
rust en bewegen
zo wordt de dag
gegeven en in
vrije tijd de hobby
verstolen nagelbijt
om alles rustig
te verwerken
monden te moe
om alert te reageren
in onrust om steeds
het beste te presteren
dagen verdwijnen
in het plastic
doorschijnend van
eindeloze uren
nies geproest en
benauwd gehoest
zeggen genoeg om
status en diagnose
in mantra met ijlbode
zonder paniek naar
het ic door te seinen
De kleine bolero
je lach
sloot de zak
met tonen die
jij mij aanbood
je had ze
geraapt uit de
melodie die
ik dirigeerde en
jou de kleuren
van harmonie
leerde van de
kleine bolero
waarvan de snelle
dans warmrode
blosjes joeg
naar je wangen
liever wilde jij
ze niet rapen
maar vangen
in hun vlucht
omdat het
akkoord vaak
nog de muzikale
eenheid droeg
er waren vlinders
voor gebruik
warm en dartel
zo uit je buik maar
ze vangen met
heel voorzichtige
handen brachten kleur
en toon niet goed thuis
Vallende wind
ze aaide
de bast die
groen zwart
afgaf aan
haar handen
geen vies gezicht
ze wist wat
er komen ging
in het eerste
contact na de storm
het was chaos
geweest toen
de aarde onder
de kracht van een
vallende wind spleet
naaldbomen
met een kort
dikke puntwortel
voor de kap in een rij
vielen in bosjes op de zij
een enkeling is
blijven staan maar
zal toch om het geld
ter ziele gaan zonder
testament geen bestaan
Schuin schrift
het zand
schreef met
de hand
van de wind
mijn woorden
in het zand
globaal
geef ik de
pagina's aan
nog zonder
inhoud die ik
al zag staan
maakte veel
werk van
hoofdletters
en danste de
kleine scenes
in schuin schrift
door de
getijden
werden de
bladzijden
weer keurig
gewist
de avondzon
dook rood ook
de wind legde
met het sahara
zand de contrasten
scherper bloot
Haar verre blik
ik voelde
haar verre blik
uit de witblauwe
kou van de vroege
ochtend en
herkende al
jouw warme
vibrerende intensiteit
nooit ben jij
alleen omdat
jij levenslang
gedeeld hebt
voorbeelden
ongemerkt hebt
weg gegeven
aan allen die leven
zo ook je
lichaamstaal
die het verschil
tot in de puntjes
kan aanvullen
en onbewust
liefde en begrip
samen smelt
ook zonder
woorden is
jouw begrijpen
weer delen in
liefde die elkaar
groet de noden
aanvoelt die geen
woorden behoeven
Vloeide muziek
wij hebben
gewandeld gelopen
en gesprongen
later het praten
toen gezongen
samen met alles
om ons heen
lachend en met
plezier op een
wonderbaarlijke
manier van twee
kanten komend
aard en hemels
heerlijk dromend
waar zij kleuren
bloeiden zongen wij
hun melodie
vloeide muziek uit
de charismatisch
charmante lenteweelde
van de bloemenwei
Rode hartjes
ik heb
rode hartjes
gestrooid
op de vloer in
een idee jou
tegen te komen
liet ze vloeiend
door mijn vingers
stromen maar
kwam mezelf
later weer tegen
om alles weg te vegen
heb er een
laten liggen op
het wit van de plint
misschien dat mijn
geluk daar nog
garen bij spint
Geur van eenzaamheid
nog loop ik
weleens voor gek
in een oude trui
met mijn lange
haren terug naar
de plek waar wij
als kind altijd waren
het stenen muurtje
de kapotte bank
zonder leuning
altijd kletsen vaak
met stem verhef over
de voor ons belangrijke
dingen van de dag
wie met wie was
en hoever of
haar ouders dat
al wisten en zoals
wij ook naar alle
andere zaken
zaten te gissen
kende de plaats
die jarenlang heilig
voor ons was
die ons een stukje
ontbrekend thuis had
gegeven met de geur van
eenzaamheid getekend
Haar rode draad
ik zag in het witte
licht van de
nieuwe maan
haar dromen
pulserend uit haar
lichaam komen
op de warme
regelmaat van
haar ademtochten
verlieten zij
zonder bochten
haar rode draad
met de levenslijn in
tact hebben zij haar
naar vele werelden
gebracht met een
alreeds voltooid
en beschreven leven
maar gedreven
bleef zij op zoek
naar het levenselixer
dat samen met
de steen der wijzen
plots verdwenen was
Zonder gene
we hebben
gerust in samen
ontspannen
ons ademen in
muziek gevangen
hoogte en ritme
zoals wij altijd
al wilden zijn
met liefde als
eeuwig refrein
in het tonig
vlechten van
emoties die nog
moeten hechten
met een heerlijke
lach omdat ook
de ander zich
zonder gene
eindelijk weer
totaal bloot gaf
Het doolhof
ik hoorde
je lach langs
de lichtgroene
heggen fluisteren
op de vlagen
van wind en
soms zag ik
het zwart grijze
haar van een
schim verderop
daar zat ik
weggedoken
zwaar ademend
met kloppend hart
oren en ogen
wagenwijd open
om jou te traceren
in het doolhof
waarin wij echt
verdwaald waren
maar jij zweeg
ik keek naar
opvliegende
vogels in
onrustige stukjes
natuur die
mogelijk op jou
reageerden en zo
ageerden tegen hun
verstoring van rust
ik wachtte dacht
de vrouwelijke
nieuwsgierigheid
ging winnen door
het verlies van
aandacht als prooi
maar haar mooi
niet verschijnen
deed die illusie
allengs verdwijnen
De broedermoord
ik zag je ogen
in de trillende hitte
oplichtten in blikkend
stroboscopisch geweld
kantelend over de horizon
juist daar waar
kleuren vluchtten
uit de regenboog
onder het magisch
geluid van de donderbui
die in zijn mystiek
groen wervelend
ontstaan uit de bocht was
gegaan met mysteries
uit het scheppingsverhaal
die in hun religieuze
drang macht kregen
over goed en slecht
want de broedermoord
van kain op abel was echt
Bleef uithuizig
ik keek
naar je
maar je
blik wilde
niet kruisen
zelfs het puntje
van je neus
bleef uithuizig
je mond sprak
een speech
met stilte strak
geregisseerd
door wat zoal
was gepasseerd
in een vloed
van onbenul
zelden
weerspraken
onze woorden
elkaar in gesprek
maar nu was gezegd
wat verzwegen was
met exegese van
emoties belicht
de deksel van
de put gelicht vol
opgekropte woede
eindelijk het venijn
waarvan blikken
konden doden
eigenlijk mocht ik
er al niet meer zijn
De prelude
ik zag je
stappen staan
waar de waterige
dauw zijn druppels
liet gaan in de
pirouettes waarmee
jij de ochtend groette
nog was er
geen muziek tot
de eerste zonnestraal
noten kristalhelder
kleurden in de
prelude die de dag
voor ons in petto had
het was jouw lach
die vogels deed
ontwaken zodat zij
hun dialogen
konden maken en
plaatsen in het samenspel
van ochtendklanken
Veel te veel grijs
ik wist
dat je bloeide
had je knoppen
al heimelijk
gezien maar
de bloem mocht
er nog even
niet zijn als
ons lief geheim
dat meekeek
in de blikken
van onze ogen
lachte in
samen plezier
de tijd heel vaak
met ons deelde
ook al was die
helaas niet van hier
waar gedachten
afstand en tijd
overbrugden
stond ons paradijs
waarheen wij altijd
konden vluchten
als de wereld ons
overweldigde met
veel te veel grijs
Verstild bewegen
ik zag
je schaduw
rustten tussen
verstild bewegen
ook daar
contrasteerde jij
herkenbaar bij
de vele kleuren grijs
hier in dit
toppunt van leven
voelde jij je
helemaal thuis
belicht door
excentrieke bundels
energie kleurden
lange armen de hemel
tot zij weer
inkeerden naar
het onaanraakbare
van ongebondenheid
die zij alleen in
eindeloze mantra's
als stille mensen
prijs wilden geven
Doorschijnend
je jurk raakte
doorschijnend
aan je frêle
figuur dat blond
gecomplementeerd
werd met een
stralende lach
je ogen zouden
zo kunnen zijn
weggelopen
uit de mooiste
verleidingsscene
in de geschiedenis
van elk groot theater
in dartel licht
dansant bewegen
wist je ieder
een goed gevoel
van eigenwaarde
te geven omdat jij
talenten spiegelde
die ontwaakten
uit latent
aanwezig zijn
tot verrassing van
de eigenaar die de
nieuwe meerwaarde
meteen reflecteerde