Freestyle Gedichten
Gedichten langer dan 160 tekens.
Kom maar tot mij
“Kom maar tot Mij” zegt de Heer
“Allen die vermoeid en belast zijn
En Ik zal u rust en vrede geven
Vandaag en morgen, ja, steeds weer”.
“Kom maar tot Mij, wacht langer niet”
Zegt Jezus, Hij heeft u ontzettend lief
Luister naar Zijn stem en volg Hem
Hij wil bij u zijn in vreugde en verdriet.
Jezus, Hij blijft kloppen op uw deur
Laat Hem toch niet buiten staan
Maar laat Hem binnen komen
Jezus, uw vriend, stel Hem niet teleur.
Kom maar tot Jezus, uw Heiland
Ga niet alleen door dit aardse leven
Maar vervolg met God uw levensweg
Eens brengt Hij u in Zijn vaderland.
Ik droomde
Ik droomde, dat alles goed zou komen
In een wereld zonder pijn en verdriet
En ik blijf over vrede op aarde dromen
Maar helaas, ik zie dat voorlopig niet.
Ik droomde, dat alle mensen gelukkig waren
Zonder angsten, pijn, ziekte en ongemak
Dat alle mensen Gods liefde zouden ervaren
En dat het niemand aan eten en drinken ontbrak.
Ik droomde, dat er geen onheil zou ontstaan
Geen verkeersongelukken meer zouden gebeuren
Geen overstromingen, aardbeving of orkaan
Waarbij veel doden zouden zijn te betreuren.
Ik droomde van een nieuwe hemel en aarde
Waar alles en iedereen volmaakt zou zijn
En waar God al Zijn schepselen aanvaardde
Hetzij rijk of arm, jong of oud, groot of klein.
Eens zal deze droom veranderen in werkelijkheid
Als God , de Heer wederkomen zal op de wolken
In al Zijn glorie, in Zijn grote macht en heerlijkheid
Hoe het dan zal gaan, kan niemand nog vertolken.
Na deze woeste vlagen
heb donkere wolken gepakt
maak de wereld kil en nat
met tal van sombere buien
nog kaatsen flinters licht
in zwarte plassen waar ik
spetterend doorheen wil raggen
om met nietsontziende golven
het pad te schonen van
eeuwig moe en altijd ongemak
opgelucht vlucht ik
na deze woeste vlagen met
sprankjes hoop de perspectieven in
voel energie geboren worden
en net als bij een nieuwe start
schijnt zon heel hoog zijn eerste regenboog
Jij en ik...
Ik herinner me nog die dagen met jou.
Soms gelach soms geruzie.
Ik dacht van 'wauw', deze dagen zullen nooit eindigen.
Maar toen, die dag...
Met 1 zin maakte je me kapot.
Die woorden, die letters, zo'n pijn.
Wat heb ik verkeerd gedaan?
Waar blijven je beloftes?
Ik wou dat ik nu bij je was aan je zij.
Ik zal je nooit vergeten....NOOIT!
-Gedicht neergeschreven uit mijn eigen gevoelens.-
Sporen van sprookjes
je bent nooit overladen
met bloemen en grote cadeaus
jij wilt het kleine
verwondering over het fijne
een wolk die
aan de hemel zeilt
krijgt een warme lach
terwijl je ogen zich verblijden
hand in hand
zomaar lopen onder bomen
open plekken ontdekken
sporen van sprookjes op mos
het weidse zicht genieten
in scheiding met de hei
nog staan er boompjes vrij
maar zij groeien snel naar bos
samen leven in liefde
met de natuur als goede buur
meer is er niet nodig
geluk maakt de rest overbodig
Opgetogen
vandaag is een geschenk.
de zon begroet ons
bij het ontwaken
jij naast me
muziek in onze harten
we laten elkander stil toe
weinig woorden
worden gesproken
witschuimend geluk raast
door ons heen
vandaag is een geschenk
en zo zien we dat ook
opgetogen, blij als
kinderen
Krulde op in luwte
je streek neer
uit volle oogst
krulde op in luwte
kleurde nog
in herfstgloed
een laatste groet
de wind
heeft je gedragen
naar het bladerbed
waar jij
door witte lagen
liefdevol werd toegedekt
uit jouw humus
zal lente weer ontwaken
na het warme winterslapen
Het valse spel
spelen vertedert
maar onbevangenheid en rust
garanderen geen geluk
het kind zet alles in
om zijn talenten
de buitenwereld in te prenten
het lacht en kraait
om grenzen die wij stellen
negeert de toeters trekt aan bellen
evolutie speelt genadeloos
het valse spel van beter best
de rest kan het wel schudden
wij doen ons best
maar onze mus lijdt pijn
hij zal nooit een adelaar kunnen zijn
Het spel heet spelen
het spel heet spelen
daarmee leer je winnen
ruimte en richting bedwingen
onbevangen met een lach
kraaiend brabbel je
dat heb ik weer goed bedacht
er is geen verliezer
alleen een steeds proberen
andere invalshoeken onderzoeken
tot er ogen gaan steken
zij zich met elkaar gaan meten
wie er recht heeft op de macht
het speelse is verdwenen
resultaten worden nu verwacht
helaas alleen de winnaar lacht
Gele wolken
het meisje, ze woont aan de rivier
gebruikt nauwelijks woorden
ze maakt vanavond haar jurk af
hij is smaragdgroen en past bij
haar ogen
ze droomt van gele wolken en een
man die altijd onderweg is
zij blijft alleen in de eenzame ruimte
ze zal neuriën en uiteindelijk
haar jurk aantrekken
om zich daarna naakt te bewonderen
Hemel en vurige hel
ik penseelde
in kleurige streken
de muziek op het doek
mijn hart zong woorden
die zich lyrisch voegden
tot een liefkozende groet
een enkele strofe pastel
met ijle tonen reikend
naar hemel en vurige hel
midden op het linnen
danste het hart onze melodie
van een purperrood leven
een gedicht met liefde
gegeven in dit schilderij
vol kleur en muziek over jou en mij
Wolkten als guirlandes
je zei dat jij
geen schoonheid was
maar je straalde warme kracht
droeg je haren
in engelendracht
compleet met hemelse lach
ik stond perplex
door je verschijnen
voelde schuchterheid verdwijnen
jij raakte me
diep in mijn ziel
wist dat ik meteen voor je viel
samen zijn we weggegaan
vlinders wolkten als
guirlandes achter ons aan
Voor de andere
Ik wil dat,
maar nu moet ik dit.
Ik dacht dat,
maar nu denk ik dit.
Ik deed dat,
maar nu doe ik dit.
Ik ben gelukkig met dat,
dat is wat ik graag doe.
Dat is wat ik wil.
Voor dat zou ik alles willen geven.
Dat is mijn sleutel voor een perfect leven.
En toch moet ik dit.
Want anderen zijn ongelukkig met dat.
Zelfredzaam
ik draai cirkels
zonder pijn
doelloos in gevangen zijn
kan niet eens ontsnappen
omdat niemand
mijn uitgestoken hand wil vatten
versleten is de tred
rond de molen van het leven
te veel stappen zijn er al gezet
iedereen heeft haast
is in stress onderweg
contacten worden zelden gelegd
heb gebroken met zinloos lopen
de cirkels naast mij neergelegd
zelfredzaam heb ik nu mijn eigen plek
Je bent er niet
je zei 'vrienden voor altijd'
maar dat zijn we niet.
je zei 'ik begrijp het'
maar dat deed je niet
Je zei dat ik geliefd was
maar dat ben ik niet
je zei dat je van me hield
maar dat doe je niet
je zei dat je mijn leven zou redden,
maar hier ben ik dan aan het besluiten
of ik zou springen
de pillen te nemen
of mijn pols om te snijden
Dag aan dag draagt Hij ons
Wat een troost dat God ons draagt
Steeds maar weer, dag aan dag
In vreugde en ook bij tegenslag
Hij is het die ons altijd schraagt.
Wij mogen weten: God is ons heil
Hij draagt ons door alles heen
Met Hem zijn wij nooit alleen
Zijn liefde voor ons is zonder peil.
God leidt ons met vaste schreden
Daar mogen wij altijd op vertrouwen
Op Zijn woord kunnen we bouwen
Hij is met ons in alle omstandigheden.
God, is de bron van alle leven
Hij heeft hemel en aarde voortgebracht
En aan al Zijn schepselen gedacht
Hij wil ons Zijn liefde geven.
(Uit psalm 68)
Gods liefde is hemelhoog
Gods liefde is hemelhoog
Gods onmetelijke liefde is hemelhoog
Voorbij de wolken reikt Zijn trouw
Hij houdt van al Zijn schepselen
Zijn goedheid verrijst voor ons oog.
God de Heer is onze levensbron
Zonder Hem kan er niets bestaan
Geweldig is het om zijn liefde te ervaren
Hij is ons licht, helderder dan de zon.
In God mogen we ons verblijden
Hij wil elke dag voor ons zorgen
En geeft ons volop spijs en drank
Hij blijft Zijn vleugels over ons spreiden.
Wij zijn altijd veilig bij de Heer
Hij maakt ons van zonden vrij
In ootmoed mogen we tot Hem gaan
Hij luistert naar ons, steeds weer.
( Uit Psalm 36)
Echtgenoot
de nacht
duurde voor haar
gevoel eindeloos
er drukte iets op
smalle schouders
te zwaar voor haar
haren kleefden
aan een naakte rug
hij had haar ontkleed
naakt gezien
hij had het recht
oh, die nacht
het duurde eindeloos
slaap gunde hij haar
niet
pas toen ze leerde lief
te hebben
liet hij haar slapen
Schering en inslag
ik heb tijd geweven
kwam mezelf tegen
zittend aan het spinnewiel
waar ik draden
spinrag uit het leven
tot garens vlocht
na het klaren zette ik
met schering en inslag
de patronen op
maar kwam stof tekort
borduurde voort over bestaan
liet de tijd zo door mijn vingers gaan
Legoblokken zonder thuis
de treden kraakten nog
hun eigen melodie
toen ik naar boven liep
het was geen lopen
maar ik sloop
in pure nostalgie
voelde hoe
het spinrag van de tijd
aan mijn handen bleef hangen
in de verste hoeken
rommelde het avontuur
schatten van het eerste uur
nog stond de kist
onder de gebarsten ruit
maar het uitzicht was verdwenen
in de polder
is de stad verschenen
als legoblokken zonder thuis