Freestyle Gedichten
Gedichten langer dan 160 tekens.
Het lied ongeduld
ik zag je
vingers trommelen
herkende het ritme
uit het lied ongeduld
waar onopgelost
nog regisseert
wordt de schuldvraag
vaak genegeerd
blijft het spel
de knikkers kleuren
omdat de uitslag nooit
overwinning zal geuren
je nadert het
slotakkoord en met
een daverende klap is
alles tot stilstand gebracht
inzicht met spoed
van het leien dakje
spuugt de dagvaarding
het seponeer er uit
Oogluikend
als alles
tegen zit dan
spoort er nog een
lach op je gezicht
oogluikend heb jij
mijn strijd tegen
de elementen zonder
commentaar gevolgd
voorwaar een
unicum omdat
bemoeienis als een
wade om je hangt
zeker als de
tandwielen zonder
olie kraken door
nonchalance nagelaten
de gescoorde lach
is je liefste vorm
van mededogen die
relatie voor ogen had
een vroegtijdig
constateren van
infantiele uitgangspunten
is jouw fatale klap
Eer en titel
lieflijk streek
muziek de
plooien glad
van tonen die in
harde confrontatie
het respect
voor elkaar
helemaal vergaten
hun eigenzinnig
geluid lieten
zegenvieren ver
boven alles uit
anderen verweten
hun partijen niet
meer uit te
willen spelen
het stokje
van de dirigent
schreef overuren
het gehoor had
heel wat te verduren
maar toch samen
naar de finale om
eer en titel te halen
Huiselijke toon
ik zag hoe
je handen
voorzichtig
stukjes oude
weerspannigheid
weghaalden uit
het monument
van je jeugd
het waren
deugd en
gehoorzaamheid
die jouw lang
hadden gedragen
in een vaste
wereld met een
huiselijke toon
vertrouwen in
een met positief
elan behangen
maatschappij
tot daar de
jeugd met
bloemen liefde en
plezier ging leven
zij hebben de
wereld leefbaar
gemaakt met nieuwe
normen en waarden
op een aarde die
voor allen was en
ieder mens een eigen
persoonlijkheid gaf
Liefdes onderpand
ik heb
je hand gepakt
een impuls
waarbij ik mezelf
totaal vergat
kleurde rood
van schrik
maar zag aan
je lach dat
jij mij wel mocht
in dat eerste
oogcontact ben ik
verloren wie ik was
en opnieuw geboren
in het stuntelig
praten en naar
woorden zoeken
leek ons ontmoeten
diepgravend zoeken
waarbij ik in
de vingers van je
hand ziel en
zaligheid heb gegeven
als liefdes onderpand
Hey...
Hey, ik hoop dat we elkaar nog eens gaan zien.
Want met Corona is dat misschien niet mogelijk.
Maar ik hoop dat ik je wel nog kan zien voor 2021.
Ik wil graag afscheid van je kunnen nemen.
De manier waarop je naar me keek was vreemd.
Wellicht ga ik je niet meer zien voor 2021.
Doorzichtig
jij droeg
doorzichtig
transparant
viel in lange
plooien tot
op de grond
elan
begeleidde
jouw bewegen
waarin kracht
en souplesse
eenheid vond
jij hebt dat
losgelaten
waarvan je dacht
nooit zonder
te kunnen leven
vrijheid is je gegeven
verdwenen zijn de
onzekerheidsangsten
onafhankelijk zonder
echte handenbinders
ga jij je leven
opnieuw uitvinden
Schatkist
in de chaos
van dagen
konden zelfs
emoties je
niet meer raken
het was teveel
waar veranderingen
implementeerden
om te wennen aan
zijn de corona
maanden veel te
snel voorbij gegaan
zonder greep op
de gang van zaken
maakten anderen
wel uit dat niet werken
jou ook niet ziek
zou kunnen maken
jij was daar
nog niet aan toe
in jouw leven heb jij
altijd alles uit de
schatkist van jezelf
aan het werk gegeven
het is klaar vandaag
in overleg beslist alleen
jij weet dat thuis de
de verrassing staat te
glimmen vol nieuwe dingen
waar jij nu alle tijd voor hebt
Schaduwspel
je zag
de wolken
in de wei
sprong
opzij als
zij kwamen
en een echt
stukje donker
meenamen
om daarna
het licht
weer te zien
verte brengt
de volgende
al misschien
ademloos fijn
het schaduwspel
te kunnen spelen
tot aan het
hek waar jij
bleef steken
het donker is er
zonder stoppen
langs gegleden
Een slanke leest
jij bent ooit
groen geweest
een rozetje
bladeren
rustend op
een slanke leest
wortelde
stevig met een
krachtige root
de vruchtbare
aarde deed
jou veel goed
je bloeide
voorspoedig
tot het tij keerde
grondwater daalde
vervuilde omdat
niets het filtreerde
jij hebt het
rozetje in de
overlevingsmodus
gezet en door
tegenslag gehard
heb jij het gered
ik weet dat jij
weer gaat bloeien
op deze lach en
zoveel talenten
heeft de wereld
altijd al gewacht
De wat gebogen lijn
de hulpstukjes
waren klein
een licht accent
de wat gebogen lijn
het mooi donker
wimperkrullen
je had een
tasje vol met
tal ven eigen heel
aparte spullen
waarin ook lipstick
en mascara school
jij spiegelde
een lach voordat
je jouw gezicht
aan eigen vaardige
vingers overgaf
de knipoog in de wacht
ik mocht jou
zonder taal of teken
observeren had
ook vaak de neiging
je te corrigeren maar
wist wat de afspraak was
we gaan nu je gezicht
weer herbeleven
in het stralen van je
lach ik zag de spiegel
jou een knipoog geven
dat heb je goed volbracht
Hun lentedromen
rijpend hangt
de oogst in
aromatisch
zachte wolken
voortgedreven
door een
warme wind
jij liet ons
dwalen door
dit sprookjesland
de mooiste vruchten
in je slanke hand
kijkend waar de
smakelijkste hangt
daar waar
de seizoenen
samenkomen
met de producten
van hun lentedromen
is het uitbundig
jaarmarktfeest
de natuur
kleurt bellefleuren
in haar overvloed
toont de veelheid
aan gewassen die
hun krachten geven
voor de winterdag
Toegeeflijkheid
in de door
kaarsenwalm
berookte crypte
hingen lichte
papiertjes tussen
eeuwenoude stenen
met nog niet
uitgesproken vragen
wensen en gebeden
door de tocht
flakkerden
vlammen hun
toegeeflijkheid
langzaam droop
het vet waarin
oude zielen
verstillend
leken te huizen
heb de drukte
niet gezien in
mijn visioenen
waarbij ik de heer
zou willen zoenen
als hij mij verhoort en
ik met een engelenkoor
liefde ga betuigen
aan wie ik toebehoor
Transparante harten
net als haar lach
niet te traceren was
schaduwden haar
handen twee kanten
in constant bezig zijn
zij spraken het scala
van ontmoeten en
uitgebreid bedanken
in de openheid van
transparante harten
toch dirigeerden zij
gaven richting aan
in de common sense
van emoties om met
elkaar het pad te gaan
haar warmte en lach
reikten aan de horizon
waar hun schermpjes de
kleuren van nirwana steeds
duidelijker deden oplichten
Zomerschoenen
somber lekken
grauwe trekken
eindeloos hun
koude sporen
in miezerig venijn
ogen door
de kou maar
half geloken
willen er nu
even niet zijn
toch lachen
de plassen
spetteren
dikke druppels uit
de plenzende bui
halfzolen
zomerschoenen aan
einde van seizoen
soppen smerig
straatvuil binnen
zelfs de paraplu
met tig geknakte
spaken blijkt
bij openen ook al
aan zijn eindje toe
De zonnekus
ik zag
dat jij de
schaduwen
liet gaan
de winden
achterna
die wolken
verder dreven
de donkere
vlekken op
het land in
jachtig bewegen
zelfs op
je hand was
het een duidelijk
zichtbaar contrast
een warme
vlucht die
ijlde door de
zomerse lucht
de zonnekus
voor een intiem
moment dat je
even samen bent
De zachte dood
zag het zonlicht
valer worden
wind schraalde in
een al veel te droog
seizoen aarde verloor
haar bloeiend groen
kleuren verdoften
hun glans in
een tekort aan
pigmenten zelfs ziel
kreeg geen kans
om even te gloeien
de smidse van
schepping loeide niet
vlamde amper in
zuurstoftekort voor
het blauwe segment
dat echte hitte kent
de zachte dood
was slapend voorbereid
door het verbieden
van intiem contact juist
dat maakte de mensen rijk
gaf eeuwigheid aan samen
De onderste vijgen
ik heb lange
takken gepakt
om de mooiste
vruchten uit
de boom te slaan
natuurlijk heel
voorzichtig aan
de onderste vijgen
waren zelfs als onrijp
snel verdwenen
maar in het topje
van de boom groeiden
dichtbij hemel en zon
de mooiste hun droom
zelfs met takken
kon ik ze niet pakken
moest klimmen en in
een wankel evenwicht
viel mijn geluk bijna
stuk op de scherpe
rotspartij beneden mij
ik was blij hen
te koesteren van
lente tot zomer
later bij het rijpen
om zo lang mogelijk
in de zomerse warmte
te kunnen blijven
De horizon dichtbij
je leunde
op de stok
voeten in de klei
keek blij met
overwinnaarsblik
en lachte de
horizon dichtbij
de grootste hobbels
zijn genomen na
een lock down
die erger was en
langer duurde
dan in de dromen
van je levendige geest
het is je gelukt
dat wat zo voor
de hand leek te liggen
ook binnen ambtelijke
kaders vast te prikken
in vrijheid en eigen
keuze van bestaan
mooie dingen
heb jij daarvoor
op moeten geven
om zonder groot risico
zorgenvrij verder te
kunnen leven in de
werkelijkheid die jij kiest
Perspectiefjes
perspectiefjes
in duizenden
stukjes karton
vorm en kleur
die de plaats
gaan bepalen
ooit zullen
plezier en samen
het plaatje halen
als geluk het
ontbrekende
feilloos zal leggen
een creatie
door handen
gerestaureerd
de benodigde tijd
is in gezelligheid met
smaak opgesoupeerd