Freestyle Gedichten
Gedichten langer dan 160 tekens.
Een cocon van licht
ik heb een cocon
van licht gesponnen
uit vroege zonnestralen
een zachte wind
vergaarde de draden
uit geurende bloemen
ik wilde
de zomer begrijpen
reiken naar het feest
dat lang geleden
voor ons de tastbare
hemel op aarde is geweest
In kritische reflectie
ik breek meer
in de wereld
dan ik bouw
bekijk schoonheid
met een vaak
opgelegd wantrouwen
geniet muziek
maar hoor feilloos
dissonanten in het lied
toch eis ik
geen perfectie
in kritische reflectie
maar ga voor de ziel
en handen waarmee
mensen werken
zij bouwen
aan de hemel terwijl
anderen vroom kerken
De godinnenschik
in het wegdromen
ben jij heel dicht
bij mij gekomen
als een vlinder
streek jouw licht
langs mijn gezicht
hoorde in je stem
woorden die zelfs
de hemel bekoorden
je ogen deden
daarvan uitnodigend
de poorten open
wij deelden
de godinnenschik
eerst jij en later ik
in wakker worden
zijn wij teruggekomen na
zeven hemels heftig dromen
Mijn bos
Ooit liep ik eens door een bos
waar mijn bladeren hingen over andere takken
de takken waar ik ooit mijn begin aan vestigde
de wortels van de stam die mij een nieuwe thuis gaven
op zoek naar het nieuwe groen
waar het leven opnieuw bloeide tot mijn eigen huis
een huis waar ik mijn bladeren aan kon vestigen
maar dat bos, mijn thuis, is niet meer mijn thuis
het is nu van iemand anders
iemand die het water tot zich opneemt tot een volgroeide stam
de stam die weer nieuwe takken maakt met nieuwe bladeren
de bladeren, die over nieuwe takken hangen.
de wortels, die hem nu zijn thuis geeft.
Het was niet goed
het was niet goed
de woorden die
jullie tegen mij spraken
ik voelde me gekwetst
gek dat mensen
elkaar vaak verwonden
het doet zo zeer
en kan het moeilijk verdragen
veel mensen hebben
mij pijn gedaan
en dan vraag je je af
waarom toch..
ik zal wel te gevoelig zijn
en dat brengt
alleen maar moeite
in deze harteloze wereld!
Uit de as die ik achterlaat
ik wilde ooit
het magistrale in mezelf
naar boven halen
iets met sculpturen
fantasierijk en speels
maar ook cultureels
gedragen door zuilen
van grieks origine die
tijdloze schoonheid hebben gezien
schouwde integer het
fundament van mijn leven
ontvouwde mijn ziel
wist dat ik alles zou geven voor
het monument van mijn dromen
tot heden is er niets van gekomen
maar ik ken de plaats
waar ooit mijn feniks zal rijzen
uit de as die ik dan achterlaat
Dit ingenieuze spel
verwoestend
slaat de wind het
rijpend koren neer als
dank voor deze zomerdag
of zien wij dat verkeerd
waar in de hitte ongezien
het vocht is verdampt
gewas door zonnebrand
al geel en slapjes hangt
bedekt zij nu de aarde
laat water mondjesmaat
de grond indringen
beschermt zo wortels
en wat andere zaken die
de bodem vruchtbaar maken
een wereld in het klein
die de grootste elementen
zonder schade kan trotseren
van dit ingenieuze spel
kan de mens nog heel wat leren
Stukjes lichtgewicht
ik zie pluizen
langs de huizen
omhoog zweven
stukjes lichtgewicht
die op warme wind
hun leven richting geven
ver van blad en tak
waar lente hen tot bloei
en vruchten bracht
in deze miljoenendans
heeft slechts een enkeling
de kans om op te groeien
zij heeft tijd en plaats
goed uitgepluisd om ooit
van droom tot boom te komen
Het elfje
het elfje had verdriet
haar linkervleugel
was van haar afgevallen
en nu kon ze niet meer vliegen.
ze ging heel droevig lopen
naar het kasteel
waar veel elfen woonden.
en waar zij ook woonde.
het elfje heette iris.
en was heel mooi.
lang blond haar
en lichtblauwe ogen.
meestal lachte ze
maar nu was ze heel verdrietig.
ze had haar vleugel bij zich.
en ging naar de elfenmoeder.
die wist wel een oplossing.
niet ver van het kasteel woonde
een elfendokter.
gauw ging ze er naar toe.
hij wist er wel raad mee.
en maakte het elfenvleugeltje
weer aan iris.
wat was ze dankbaar.
nu kon ze weer vliegen.
zo een elfje toch!
Hoop op gezondheid
ik verlang ernaar
om gezond te zijn
hoeveel zieken
verlangen daar niet naar
het lijden is vaak te zwaar
de ziekenhuizen liggen vol
en ik ben al zo lang ziek
veel stormen en spanningen
in mijn ziel
vaak voel ik me
meer dood dan levend
en dan verlang ik naar de hemel
maar mijn hart is sterk
ik weet niet hoe de toekomst
voor mij zal zijn.
vaak heb ik hoop
dat ik gezond word
en droom er ook over
ik zal de dag zegenen
en weer blij en vrolijk worden.
Ik mis je
ik heb je zo lief gehad
al 40 jaar geleden
geen man had ik liever
maar je was getrouwd
en dat maakte het onmogelijk
ik had heel veel verdriet
en werd psychisch ziek.
ik vond je onweerstaanbaar
en heb vele gedichten over je gemaakt
je was steeds in mijn gedachten
en het deed zo zeer dat onze levens
niet konden samen gaan
ik had je lief
en mijn liefdesverdriet
heeft tien jaar geduurd
je was de man die mij boeide
ik wilde zo graag bij je zijn
maar het was onmogelijk
wat zouden wij gelukkig zijn geworden
ja, dat was het grootste verdriet
in mijn leven
maar de tijd heelt alle wonden.
ik hoop dat het goed met je gaat.
waar je ook bent.
Eenzaam
eenzaam kan het leven zijn
maar gelukkig zijn we niet echt eenzaam
we hebben een vader in de hemel
die alle mensen ziet
boven in de hemel woont een heer
die van alle mensen houdt
hoe goed is het, dat te weten.
dan hoeven we niet echt
eenzaam meer te zijn.
maar ons hart aan hem geven
en hij zal in ons komen.
dank u wel vader!
Zonder liefde is het leven zwaar
zonder liefde kan ik niet leven
met liefde wordt het allemaal
veel gemakkelijker
en kunnen we veel
door de vingers zien.
en veel verdragen.
in liefde kunnen we veel vergeven
liefde is het die de aarde laat draaien
liefde is het mooiste woord
zes letters maar met
zo een grote betekenis.
liefde, sterf niet in ons.
Wij zullen er zijn
ja, wij zullen er zijn
als u komt, mijn jezus
dan hoeven we
nooit meer bang te zijn
maar dan is ons geluk compleet
mijn ziel verlangt naar u,
mijn vredevorst
in u alleen vinden we
onze grote eindbestemming
u bent het, jezus,
waarop ik vertrouw
en niet meer hoef te wankelen.
u alleen wil ik vereren.
liefste jezus!
Schaduw van leven
ik zag
in je lach
een glimp van je ziel
hemelse schoonheid
voorbij de
schaduw van leven
mimiek
componeerde blijdschap
uit stukjes geluk
je ogen straalden
een zomerse zon
in uitbundige verhalen
op dat gouden moment
wist ik dat onze liefde
de eeuwigheid kent
De lach van het paradijs
je kabbelt
water van de beek
door een uitgesleten bocht
kleurt onverwacht
de kleine bosanemoon
die ik al zo lang zocht
tekent met vocht
beschouwende gezichten
op de basten van bomen
wuift met groen
van zompige varens die het
met weinig licht moeten doen
met ontzag zie ik
jouw spel van alledag
in de lach van het paradijs
Speel met je tranen
ik speel met je tranen
ben onder en boven vergeten
weet niet meer hoe ik moet leven
kijk naar je ogen
het blauw en de ronde bogen
van wimpers en wenkbrauw
voel ze in tegenbewegen
bij het opslaan en dichtgaan
ze lijken nat van de regen
door de ruiten zie ik de dag
zoals die buiten altijd al was
een decor waarin dingen verschuiven
maar later voel ik weer water
het plakt irritant aan mijn hand
als ik naar jullie wil wuiven
In warme hunkering
ik heb de wolken gezien
het rood van luchten
in warme hunkering
om nog even te blijven
niet te vluchten maar
hun kleur te verdiepen
in genieten ga ik mee
duik in het donkerrood van
zee om de nacht te ontlopen
het is een hopen
want het zwart heeft
mij slechts spoken gebracht
waar licht leven geeft heeft
donker tijd en stilte genomen
in ontsnappen koester ik dromen
Een brief van verdriet
Luister naar me, ik neem jullie mee.
Ik vond een fles met een brief die aangespoeld was aan zee.
Het was een brief, een brief van verdriet.
Een hopeloze moeder die haar dochter verliest.
De juiste tonen
als woorden falen
hun inhoud niet
de juiste tonen
boven halen
is het contact
als los zand
het glijdt
door de hand
die net is gegeven
de blik in begroeten
zal drempels ontmoeten
die onoverkomelijk zijn
opnieuw de pijn
weer doen voelen
van elkaar niet verstaan
de onwil ervaren om
samen verder te gaan
de breuk in bestaan
in stilte zijn
wij gaan lopen
naar openheid waar
onbegrip kansloos is in
een hand die steun geeft
waar warmte en liefde leeft