Freestyle Gedichten
Gedichten langer dan 160 tekens.
Schijnt schaduw
ik heb mij een
plaatsje geschilderd
op een groot doek
een wat
verstild tafereeltje
ergens in een hoek
heb de tijd
in kleuren stil gezet
vogels vliegen in gebed
het klein prieeltje
ademt rust drukte
wordt lommerrijk gesust
een integer zonnetje
schijnt schaduw
langs het lenteblad
ik zit aan
tafel met mijn
stoeltje op het pad
in klein bezig zijn
wordt lente zomer onder
handen van deze dromer
Vinyl
een doos
vol vinyl
met veel plezier
maar ook verdriet
draaiend komen
zij tot leven om
de bands weer
hun muziek te geven
zangeressen met
een tik en hier
en daar een ruis
maar onmiskenbaar thuis
de eerste beats in
een totaal vernieuwen
van het genre popmuziek
in de hitparade repliek
nu nostalgie
van het beste soort
in de afgelopen 60 jaar
nooit meer iets beters gehoord
Scheppingstijd
ik heb je
zien stralen in
affectie en warmte
van binnen uit
een oogopslag
doorbrak de
werkelijkheid
ademde scheppingstijd
opende in
vorm en ruimte
de woordloze dialoog
die liefde bood
wat samen ooit
als spel is ervaren
zal in verliefdheid die
intensiteit snel evenaren
in licht fluctueren
mogen wij ons geluk
en blijdschap ook op
anderen projecteren
Religieuze bloemen
zij danste voorzichtig
tussen religieuze bloemen
lachte naar hen
zonder ze echt te raken
zomaar contact maken
was niet altijd gepast
de regels in een orthodoxe
wei voelden niet altijd vrij
zoals vaak in de natuur
hebben zij graag een goede
buur van hetzelfde soort in
elkaar verstaan zonder woord
veel anderen aan
de overkant genereren
een los groepsverband zonder
diepe familiaire hechting
toch heeft zij ook daar
haar erfpachtrecht waarin
zij respect en vrijheid danst
met een lach in de open hand
Richting zee
nog sporen
je voetstappen
richting zee
onuitwisbaar
de indrukken
ik liep met je mee
nog jaren later
tekent de omgeving
jouw gelopen tracé
er lijkt niets
veranderd in
water en zand
gehalmde duinen
de basalten pier
zij zijn nog hier
weer springen wij
over de laatste golf
die onze afdrukken wist
ik kijk naar jou
zie eeuwige liefde op
je zonovergoten gezicht
Nieuwe kans
ooit was de mens
een deel van het
leven om hem heen
in een oneindig universum
diep wortelend op steen en
schaars vruchtbaar leem
hij is zijn heem ontgroeid
in het va-banque rentenieren
van hem toevertrouwde waarde
door opbrengst geboeid
erodeerde en vervuilde hij
op gruwelijke wijze de aarde
de evolutie is geschokt
uitgebalanceerde natuurlijke
processen zijn pardoes geblokt
apocalyptisch zal het
menselijk bestaan naar
zijn zelf veroorzaakt einde gaan
door intrinsiek fysiek
verval en niet te pareren
aanslagen van overal
de natuur zal ooit weer het
voortouw nemen om de menselijke
soort een nieuwe kans te geven
Het vlammend zwaard
ik heb haar
op de gouden rand
zien staan van
een lichtende wolk
met donkere kant
omgord met een
stralend koord
het vlammend zwaard
geheven in de laatste
dagen van ons leven
zij oordeelt niet
maar klieft waar goed
en kwaad verbonden zijn
in pijn heelt zeer om
weer naar rein te schonen
ooit zal er weer
een nieuw bestaan
zijn bezieling ondergaan
een ultieme kans want
deze dans ontspringt niemand
De smidse van emoties
zij dwaalde
in herkennen
koesterde de tijd
die was geweest
raakte aan
herinnering voor
een begin van
samen dieper voelen
in de lach en
warme hand lagen
harten nog te wachten
op oorzakelijk verband
die eenheid
werd gesmeed in de
smidse van emoties
maar het vuur was uit
nog is er de huid waar
jaren van verbondenheid
hun eigen woorden spreken
zonder de taal van vergeten
Op zijn paasbest
zijn wij de
uitverkorenen die
op zaterdag voor pasen
onze naamdag mogen
vieren want het aantal
heiligen is voortijdig op
een naamloze dag
zonder liturgische diensten
geen boom of takken
maar een kaars als droom
die pas om twaalf uur
nachts ontstoken wordt
dan is alles op
zijn paasbest gepoetst
orgel en koren zijn
ge updatend met de
nieuwste halleluja's de
verrijzenis als hoogste goed
Grandeur van verrijzen
drukkend heet
geladen met
stof en rumoer
leek de atmosfeer
te gaan exploderen
tot er een gejuich
en de geur van
bloed venijn en
vergelding onze
kant op kwam
we zagen de man
met zijn kroon
beladen met kruis
onder hoon en
spot bijna kapot
het waren zijn ogen
die uit zijn gebogen
gestalte op heldere
wijze de verte in keken
met de blik van weten
hij kende de
wisselmomenten
in emotionele rituelen
die het goede in de mens
volkomen negeren
zijn kruistocht heeft
hen weinig geleerd
pas in de grandeur van
verrijzen durfden zij zijn
naastenliefdeleer te prijzen
De olijvenrust
de platte schaal
een grijze bokaal
met water
witte doeken in
het donkergroen
van de olijvenrust
de tuinen van
gethsemane in het
voetenwas ritueel
de groep is compleet
als hij met hen
spreekt en samen eet
waarbij ieder van
de woorden schrikt
die hij tot judas richt
hem is niets menselijks
vreemd als hij dit wetend
judas meteen al heeft vergeven
In die magie
je keek en voelde
aan de materialen
zag mooie en
onafgewerkte kanten
liet je gedachten gaan
in die magie haakte
ook je hart vaak aan
veel vormen waren
al bekend in het circuit
van creatievelingen maar
jouw idee was vaak
toch even meer in kleur
en ontwerp om blikken te
trekken met een verbaasd aha
schitterend was jouw
uitleg over wat te doen
ieder werd aangesproken
in zijn onbekend talent
want jij kende de wegen
waarop zij steeds het beste
uit zichzelf konden geven
Een mystiek moment
ik voelde
energiestromen
rondom jou dromen
van grote machten
in jou heerste
de serene rust
zoals in het oog
van een orkaan
daar waar bundeling
van krachten vat kreeg
op de maatschappij
ging hij jou voorbij
jij was geen rots
in de branding van
geweld en niet geveld
door onrust en paniek
in een mystiek moment
ben jij door het oog
van de naald gekropen
zonder begeleidende spoken
Het gelach van de zon
ik heb met
schaduwen gespeeld
rond het gelach
van de zon
ook met kleine
witte wolkjes die
snel donker werden
aan de onderkant
zij vulden de velden
vergrijsden het
blauw en de helderheid
die wij van zonnig kenden
toch heb ik
mijn hoop behouden
op een brandend revival
van het koesterend licht
de donkerste rafels
zijn onder het groot
oplossend vermogen van
liefdevolle warmte gezwicht
ik heb voor dit
zonnebad gebeden en
aan het eind van mijn latijn hun
schaduwen gekruisigd met heden
Mogen wij mee
ik zag bloemen
reiken langs de
ranke lijnen van
jouw aandachtsveld
zij hadden snel hun
hartjes open gesteld
in het weerkaatsten
van de mooiste kleuren
wiegend op de wind
musiceerden zij
schoonheid en pracht
die je nergens vindt
jij danste vogelvrij
blij lachend in een
eldorado van de
heerlijkste lentegeuren
jij gaat deuren
ontsluiten die ons leiden
naar de mooiste zomertuinen
mogen wij ook met je mee
Vlinderend gevoel
ik voelde
de wind met
het kind in je spelen
het was niet
de vrucht
van je schoot
maar ze ontwaakte
als jij van het eerste
lentewiegen genoot
een vlinderend gevoel
van voorjaar en blij
in de bloemenwei
ontsnapt aan
de winter en
eindelijk weer vrij
je danst en
zingt het gras groener
dan voorgaande jaren
kleuren verschillen
maar het prilste blauw is
voor de eerste lentedagen
De toekomst
Ik leerde, veerde energie uit de
Voeten van mijn lijf
En nou ik schrijf voel ik de spanning
Uit mijn spijt betuigen de woorden
Vandaag maar met de zorgen
Die morgen weer anders naar voren zullen
komen, maar mag ik nog 1 moment
Over wie ik nu eigenlijk ben
Ik weet niet meer waar de dagen
overmorgen naar zullen vragen
Dus laat ik maar de weken
langzaam over mij heen laten breken
En laten we samen weer de toekomst opbouwen
D e uitvergroot
ik keek me aan
lachte verbaasd
toen ik mezelf zag staan
er was iets onbekends
misschien wel ooit gezien
maar nooit verkend
in ouder worden
draaien films door je
proeft de tijd in het decor
verschillen in de
uitvergroot maar essenties
missen niet de boot
het lijken oppervlakkige
momenten maar toch
wankelen er fundamenten
nog is het een geheel
maar de spiegel zegt heel
zacht er is er een te veel
Hun familiegebeuren
ik voelde de muur
rook de binnenplaats
met de geuren van
hun familiegebeuren
stappen zagen hen gaan
in een dierbaar raken
van de aarde naar
vrienden of gindse bazaar
samen hoorden we bomen
dromen in stille hitte
van de dag ondanks de
afstand die er tussen ons was
ik liet het komen
de empathie van het
leven en zijn om mij heen
zo was ik niet alleen
wist dat leven
alles had te geven
maar ontvangen
bleef altijd in gebreken
zij waren mijn wereld
in alles verenigd
zij deelden en ik mocht
in alles met hen bestaan
Zonder ballast
ik ga binnenkort
de ultieme duik
in je ogen maken
om jou op de bodem
van je ziel te raken
in een totaal geven
zal ik mezelf vergeten
om zonder ballast
de diepte in jouw blik
voor het eerst te meten
heb veel los
moeten laten om
vaardig te worden
snelheid te maken om
ons ontmoeten te smaken
voel al de warmte
van je lach weet me naakt
in het licht van jouw
nacht waar je liefde mij
zal bedekken als jij me ziet